این قلب زخم خورده، درمان می شود هنوز این ابر دل گرفته، باران می شود هنوز آوای سبز پای بهاران چو بشنود این غنچه، بی بهانه خندان می شود هنوز هرگز نمی کند فراموشت، دل نسیم با یاد زلف تو، پریشان می ش

مانند بغض در گلویم گیر کرده ای ای زندگی,! ز زندگی, ام سیر کرده ای موی سپیدم از بهاران گذشته نیست در آسیاب انتظارم پیر کرده ای مثل گذشته تلخ و تاریک است و ناامید آینده ای که پیش ما تصویر کرده ای

از مردمی بجز همین صورت نمانده است در مردمان عصر ما همت نمانده است انگار در وجود ما از پا فتادگان تاب و توان ذره ای حرکت نمانده است گویی که مقصد جهان آزار مردم است از فتنه های او کسی راحت نمانده است چندان که از جفای او خواری کشیده ایم در هیچ کس نشانی از عزت نمانده است نه رویش از زمین و نه بارش از آسم...